ಎಲೆ ಎಳೆಯ ಸೀರೆ ಹರಿದು ಮರ
ಬೆತ್ತಲಾಗುತ್ತದೆ
ಕಾಮುಕ ಕಟುಕರಿಗದು ಹೇಳಿ ಮಾಡಿಸಿದ ಕಾಲ
ಭವಿತವ್ಯಂಭವತ್ಯೇವ (ಆಗಬೇಕಾದ್ದು ಆಗೇ
ಆಗುತ್ತೆ)
ಭುವಿಗೆ ಬಿದ್ದ ಬೀಜವೇ ಭ್ರೂಣವಾಗುತ್ತೆ
ಇಲ್ಲಿ ಗಂಡು ಬೀಜವೋ? ಭುವಿಯೇ ಹೆಣ್ಣೋ?
ಬೆತ್ತಲ ಬುಡದಲ್ಲೇ ಬೀಜದ್ಹೊಟ್ಟೆ
ಬಿರಿಯುತ್ತದೆ
ಬೂದು ಬಣ್ಣಕ್ಕೆ ತಿರುಗಿ ಬಿಳಿ ಮೊಳಕೆಯೊಡೆಯುತ್ತದೆ
ಕಾಲನ ಕಾವ್ಯದ ಮುಂದೆ ಕವಿ ಬರೀ ಪುಟಗೋಸಿ
ವಸಂತದ ವಾಂತಿಗೆ ವಸುಧೆಗೊಂದು ಹಸಿರು ಸೀರೆ
ಮತ್ತದೇ ಕಾಲನ ಸೀಮಂತದ ಸಾಹಿತ್ಯದಬ್ಬ
ಹಲ್ಲೂ ಇಲ್ಲದ ಹೂವು ಬಿರಿಯುವುದೊಂದು ಸೊಗಸು
ಅದನ್ನೇ ಬರೆಬರೆದು ಸಾಯುವುದೊಂದು ವ್ಯಸನ
ಬಿರಿಸುವ ಕಾಲ ಕವಿಯೋ? ಕೇವಲ ಬರೆಯುವವನೋ?
ಜೇನು ಸವರಿದ ಚೂಪು ಕೈಗತ್ತಿಯುಗುರುಗಳು
ಸುಳಿಯುತ್ತವೆ
ಎಲೆ ಮುಚ್ಚಿದ ಕಸಿಗಾಯಿಯ ಮೇಲೂ ಹಸಿಬಿಸಿ
ಕೌತುಕ
ಕಾಯಿರೋ, “ಕಾಯ್ದರೆ ಕೆನೆಯೇ
ಸಿಗುತ್ತದೆಯಂತೆ”
ಬೆದಕಿ ಬರೆಯುವುದು ಕೃತಿ ಚೌರ್ಯ;ಕಾಲನ
ಕಾವ್ಯ
ನಿಚ್ಚಂ ಪೊಸತು ಅಂದ್ರೂ ಎಲ್ಲಕ್ಕೂ
ಅಪ್ಪಂದಿರಿದ್ದಾರೆ
ಅದನ್ನೇ ಬೇರೆ ಬೇರೆ ರೀತಿ ಬರೆಬರೆದು
ಸಾಯಬೇಕಷ್ಟೇ
ಮುಖವಿರದ, ಕೈ ಮೊದಲೇ ಇರದ ಕಾಲನದೆಂಥಾ
ಕಾವ್ಯ?
ಕಾರಿಕೊಳ್ಳುವ, ಕದಿಯುವ, ಕೆತ್ತುವ, ಕಚ್ಚುವ
ನಮದೆಂಥಾ ಅಕ್ಷರ?
ಆಸೆಯ, ಅಶ್ರು ರೇಖೆಯ ಚಿತ್ರವಿಚಿತ್ರ
ಕಲಾಕೃತಿ ಪ್ರಕೃತಿಯಲ್ಲ
ಪರಿವ್ರಾಜಕ ನಿಸರ್ಗದ ಮುಂದೆ ನಾನಂತೂ
ಬೆತ್ತಲಾದ ಭ್ರಷ್ಟ
ಭಾವೋದ್ವೋಗದಲ್ಲಿ ಬಿರಿದುಕೊಂಡ ಕೂದಲೆಲ್ಲಾ
ಕಾವ್ಯವೂ ಅಲ್ಲ
ವಸಂತಗಳೊಂದಿಗೆ ನಾನು, ಗಾಯಗಳು ಕೆತ್ತಿದ
ಅರೆ ಶಿಲ್ಪವಷ್ಟೇ
-ಬಸವರಾಜು ಕ್ಯಾಶವಾರ
No comments:
Post a Comment