Tuesday, September 16, 2014

ಕಾಲ ಕವಿಯೋ? ಕೇವಲ ಬರೆಯುವವನೋ?



ಎಲೆ ಎಳೆಯ ಸೀರೆ ಹರಿದು ಮರ ಬೆತ್ತಲಾಗುತ್ತದೆ
ಕಾಮುಕ ಕಟುಕರಿಗದು ಹೇಳಿ ಮಾಡಿಸಿದ ಕಾಲ
ಭವಿತವ್ಯಂಭವತ್ಯೇವ (ಆಗಬೇಕಾದ್ದು ಆಗೇ ಆಗುತ್ತೆ)
ಭುವಿಗೆ ಬಿದ್ದ ಬೀಜವೇ ಭ್ರೂಣವಾಗುತ್ತೆ
ಇಲ್ಲಿ ಗಂಡು ಬೀಜವೋ? ಭುವಿಯೇ ಹೆಣ್ಣೋ?
ಬೆತ್ತಲ ಬುಡದಲ್ಲೇ ಬೀಜದ್ಹೊಟ್ಟೆ ಬಿರಿಯುತ್ತದೆ
ಬೂದು ಬಣ್ಣಕ್ಕೆ ತಿರುಗಿ ಬಿಳಿ ಮೊಳಕೆಯೊಡೆಯುತ್ತದೆ
ಕಾಲನ ಕಾವ್ಯದ ಮುಂದೆ ಕವಿ ಬರೀ ಪುಟಗೋಸಿ
ವಸಂತದ ವಾಂತಿಗೆ ವಸುಧೆಗೊಂದು ಹಸಿರು ಸೀರೆ
ಮತ್ತದೇ ಕಾಲನ ಸೀಮಂತದ ಸಾಹಿತ್ಯದಬ್ಬ
ಹಲ್ಲೂ ಇಲ್ಲದ ಹೂವು ಬಿರಿಯುವುದೊಂದು ಸೊಗಸು
ಅದನ್ನೇ ಬರೆಬರೆದು ಸಾಯುವುದೊಂದು ವ್ಯಸನ
ಬಿರಿಸುವ ಕಾಲ ಕವಿಯೋ? ಕೇವಲ ಬರೆಯುವವನೋ?
ಜೇನು ಸವರಿದ ಚೂಪು ಕೈಗತ್ತಿಯುಗುರುಗಳು ಸುಳಿಯುತ್ತವೆ
ಎಲೆ ಮುಚ್ಚಿದ ಕಸಿಗಾಯಿಯ ಮೇಲೂ ಹಸಿಬಿಸಿ ಕೌತುಕ
ಕಾಯಿರೋ, “ಕಾಯ್ದರೆ ಕೆನೆಯೇ ಸಿಗುತ್ತದೆಯಂತೆ”
ಬೆದಕಿ ಬರೆಯುವುದು ಕೃತಿ ಚೌರ್ಯ;ಕಾಲನ ಕಾವ್ಯ
ನಿಚ್ಚಂ ಪೊಸತು ಅಂದ್ರೂ ಎಲ್ಲಕ್ಕೂ ಅಪ್ಪಂದಿರಿದ್ದಾರೆ
ಅದನ್ನೇ ಬೇರೆ ಬೇರೆ ರೀತಿ ಬರೆಬರೆದು ಸಾಯಬೇಕಷ್ಟೇ
ಮುಖವಿರದ, ಕೈ ಮೊದಲೇ ಇರದ ಕಾಲನದೆಂಥಾ ಕಾವ್ಯ?
ಕಾರಿಕೊಳ್ಳುವ, ಕದಿಯುವ, ಕೆತ್ತುವ, ಕಚ್ಚುವ ನಮದೆಂಥಾ ಅಕ್ಷರ?
ಆಸೆಯ, ಅಶ್ರು ರೇಖೆಯ ಚಿತ್ರವಿಚಿತ್ರ ಕಲಾಕೃತಿ ಪ್ರಕೃತಿಯಲ್ಲ
ಪರಿವ್ರಾಜಕ ನಿಸರ್ಗದ ಮುಂದೆ ನಾನಂತೂ ಬೆತ್ತಲಾದ ಭ್ರಷ್ಟ
ಭಾವೋದ್ವೋಗದಲ್ಲಿ ಬಿರಿದುಕೊಂಡ ಕೂದಲೆಲ್ಲಾ ಕಾವ್ಯವೂ ಅಲ್ಲ
ವಸಂತಗಳೊಂದಿಗೆ ನಾನು, ಗಾಯಗಳು ಕೆತ್ತಿದ ಅರೆ ಶಿಲ್ಪವಷ್ಟೇ
 -ಬಸವರಾಜು ಕ್ಯಾಶವಾರ

Friday, September 12, 2014

ಕಾಲನ ಕಾವ್ಯ



ಎಲೆ ಎಳೆಯ ಸೀರೆ ಹರಿದು ಮರ ಬೆತ್ತಲಾಗುತ್ತದೆ
ಕಾಮುಕ ಕಟುಕರಿಗದು ಹೇಳಿ ಮಾಡಿಸಿದ ಕಾಲ
ಭವಿತವ್ಯಂಭವತ್ಯೇವ (ಆಗಬೇಕಾದ್ದು ಆಗೇ ಆಗುತ್ತೆ)
ಭುವಿಗೆ ಬಿದ್ದ ಬೀಜವೇ ಭ್ರೂಣವಾಗುತ್ತೆ
ಇಲ್ಲಿ ಗಂಡು ಬೀಜವೋ? ಭುವಿಯೇ ಹೆಣ್ಣೋ?
ಬೆತ್ತಲ ಬುಡದಲ್ಲೇ ಬೀಜದ್ಹೊಟ್ಟೆ ಬಿರಿಯುತ್ತದೆ
ಬೂದು ಬಣ್ಣಕ್ಕೆ ತಿರುಗಿ ಬಿಳಿ ಮೊಳಕೆಯೊಡೆಯುತ್ತದೆ
ಕಾಲನ ಕಾವ್ಯದ ಮುಂದೆ ಕವಿ ಬರೀ ಪುಟಗೋಸಿ
ವಸಂತದ ವಾಂತಿಗೆ ವಸುಧೆಗೊಂದು ಹಸಿರು ಸೀರೆ
ಮತ್ತದೇ ಕಾಲನ ಸೀಮಂತದ ಸಾಹಿತ್ಯದಬ್ಬ
ಹಲ್ಲೂ ಇಲ್ಲದ ಹೂವು ಬಿರಿಯುವುದೊಂದು ಸೊಗಸು
ಅದನ್ನೇ ಬರೆಬರೆದು ಸಾಯುವುದೊಂದು ವ್ಯಸನ
ಬಿರಿಸುವ ಕಾಲ ಕವಿಯೋ? ಕೇವಲ ಬರೆಯುವವನೋ?
ಜೇನು ಸವರಿದ ಚೂಪು ಕೈಗತ್ತಿಯುಗುರುಗಳು ಸುಳಿಯುತ್ತವೆ
ಎಲೆ ಮುಚ್ಚಿದ ಕಸಿಗಾಯಿಯ ಮೇಲೂ ಹಸಿಬಿಸಿ ಕೌತುಕ
ಕಾಯಿರೋ, “ಕಾಯ್ದರೆ ಕೆನೆಯೇ ಸಿಗುತ್ತದೆಯಂತೆ”
ಬೆದಕಿ ಬರೆಯುವುದು ಕೃತಿ ಚೌರ್ಯ;ಕಾಲನ ಕಾವ್ಯ
ನಿಚ್ಚಂ ಪೊಸತು ಅಂದ್ರೂ ಎಲ್ಲಕ್ಕೂ ಅಪ್ಪಂದಿರಿದ್ದಾರೆ
ಅದನ್ನೇ ಬೇರೆ ಬೇರೆ ರೀತಿ ಬರೆಬರೆದು ಸಾಯಬೇಕಷ್ಟೇ
ಮುಖವಿರದ, ಕೈ ಮೊದಲೇ ಇರದ ಕಾಲನದೆಂಥಾ ಕಾವ್ಯ?
ಕಾರಿಕೊಳ್ಳುವ, ಕದಿಯುವ, ಕೆತ್ತುವ, ಕಚ್ಚುವ ನಮದೆಂಥಾ ಅಕ್ಷರ?
ಆಸೆಯ, ಅಶ್ರು ರೇಖೆಯ ಚಿತ್ರವಿಚಿತ್ರ ಕಲಾಕೃತಿ ಪ್ರಕೃತಿಯಲ್ಲ
ಪರಿವ್ರಾಜಕ ನಿಸರ್ಗದ ಮುಂದೆ ನಾನಂತೂ ಬೆತ್ತಲಾದ ಭ್ರಷ್ಟ
ಭಾವೋದ್ವೋಗದಲ್ಲಿ ಬಿರಿದುಕೊಂಡ ಕೂದಲೆಲ್ಲಾ ಕಾವ್ಯವೂ ಅಲ್ಲ
ವಸಂತಗಳೊಂದಿಗೆ ನಾನು, ಗಾಯಗಳು ಕೆತ್ತಿದ ಅರೆ ಶಿಲ್ಪವಷ್ಟೇ
-ಬಸವರಾಜು ಕ್ಯಾಶವಾರ

Monday, September 1, 2014

ಮೋಡಿಗ್ಲಿಯಾನಿ



ಗಂಟಲಿಗಿಳಿದೇ ಇತ್ತು ಮಲೆತ ದ್ರಾಕ್ಷಿಯ ನೆತ್ತರು; ಒಗರು
ಬೀದಿ ಬದಿಯಲ್ಲೋ, ಕೊಳದ ಬುಡದಲ್ಲೋ ಕೂರುತ್ತಿದೆ
ಅಲ್ಲೇ ಕತ್ತಲುಂಡು ಬೆಳಕು ಕಕ್ಕಿದ ಕಲಾಕೃತಿಗಳ ಕೇಕೆ
ಗೆಳೆಯನಂಥಾ ಶತ್ರು ಪಿಕಾಸೋ ನೆನಪಾಗುತ್ತಿದ್ದ
ಬೆಕ್ಕಿನಂತೆ ಪರಚುತ್ತಿದೆ,ಪೀಡಿಸುತ್ತಿದೆ ಸಹಿಸಿ ಕನಲುತ್ತಿದ್ದ
ನನ್ನದೇ ವಿಕ್ಷಿಪ್ತ ಮುಖದ ಗೆರೆಯ ಬರೆ ಎಳೆದುಬಿಡುತ್ತಿದ್ದ
ಹಾಳೆಯ ಮೇಲೆ ನನದೊಂದು ಚಿತ್ರ ಸಾಯುತ್ತಿತ್ತು
ಚಂದ್ರನೊಡಲ ಭ್ರೂಣದಲ್ಲಿ ಕಂದಮ್ಮ ಕುಣಿಯುತಿತ್ತು
ನನ್ನ​ ಹೆಬುಟರ್ನೆಯ ತೀರದ ಸಂಕಟಕ್ಕೆ ಸಾಕ್ಷಿಯಾಗಿ
ಅವಳೊಬ್ಬಳು ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೇ ನಾನೆಂಥಾ ಕಲಾಕಾರ?
ಸದಾ ಹೊಸ ಬಸಿರಿಗೆ, ಹಾಳೆಯ ಮೇಲೆ ಕಾರುವ ಕಾಮುಕ
ಮುದ್ದಾದ ಬೆರಳಿಗೊಂದೇ ಒಂದು ರಿಂಗೂ ತೊಡಲಿಲ್ಲ
ಬೆವರಿಗವಳು ಬಸಿರಾಗಿ ಮುಳ್ಳುಹಂದಿಯ ಪಾಲಾದಳು
ಪ್ರಯೋಜನಕ್ಕೆ ಬರುತ್ತಾನೆಂಬ ಉತ್ಕಟ ಆಸೆಯಿಂದ
ಪ್ಯಾಬ್ಲೋನಂತೆ ಕಾಸಿಗಾಗಿ, ತೆಕ್ಕೆಗಾಗಿ ಗೀಚಲಾಗಲಿಲ್ಲ
ದೌಲತ್ತಿನ ದರ್ಬಾರಿನಲ್ಲಿ ಅವನೊಂದಿಗೆ ದಮ್ಮೂ ಎಳೆಯಲಿಲ್ಲ
ಹಾಗಂತ ಅವನೆನೂ ಕಮ್ಮಿಯಲ್ಲ, ಅವನದ್ದೂ ಬಿಗಿ ಕುಂಚ
ಜೀನ್​ಳ ಕಣ್ಣೀರದ್ದಿದ ನನ್ನ ಕುಂಚಕ್ಕೆ ಉಸಿರು ಹೊಯ್ಯುವ ಶಕ್ತಿಯಿತ್ತು
ಅವಳಂತರಾಳದ ಭಾವಬಣ್ಣದ ಬಟ್ಟಲು ಬೇಕಾದ ಹಾಗೆ ಬಿರಿಯುತ್ತಿತ್ತು
ನನ್ನ ಹೊಲಸು ನುಂಗಿದ್ದ ಅವಳ ಗರ್ಭಗುಡಿಯ ಮೇಲ್ಲೊಂದು ಗೌನು
ಕಡುನೀಲಿ ಬಣ್ಣದ ಬರೀ ಬಟ್ಟೆಯಲ್ಲಿ ನನದೇ ನೋವಿನ ಸಾವಿರ ನೂಲು
ನನಗಾಗಿಯೇ ಅತ್ತು ಕಸೂತಿ ಹಾಕಿದ ಸ್ವೆಟರು ಮಗಳುಟ್ಟಳಷ್ಟೇ
ಗೋಲಿಗುಂಡಿನಂಥಾ ಅವಳ ಇಳಿಬಿದ್ದ ಕಣ್ಣು ನನ್ನ ವಸ್ತು
ಸತ್ತು ಸತ್ತೂ ಸಮಾಧಿಗಿಳಿಯದ ಸಂದಿಗ್ಧನ ಮೋಕ್ಷ ಅವನ ಚಿತ್ರ
-ಬಸವರಾಜು ಕ್ಯಾಶವಾರ